Kunstwerk: De stand der dingen
foto:
J. Hoekstra
, 2005
J. Hoekstra
, 2005
locatie:
geplaatst in:
1994
soort kunstwerk:
omschrijving:
Naar aanleiding van een nieuw verkeerskundig ontwerp voor de Prinsesseweg kregen Maree Blok en Bas Lugthart de opdracht een kunstwerk te maken voor de middenberm van de weg. Het CBK Groningen, dat de opdracht namens de gemeente verstrekte, vroeg om een beeld dat aansloot bij de sfeer van de wijk.
Blok en Lugthart lieten zich inspireren door de namen van de straten en de pleinen in de wijk, die verwijzen naar het geslacht Oranje-Nassau. Deze koninklijke allure zagen zij ook terug in de stedenbouwkundige opzet van de wijk, waarin de Nassaulaan en de Prinsesseweg de centrale assen vormen. Beide wegen zijn ruim van opzet en hebben met hun brede middenberm en dubbele rij bomen een statige uitstraling. Vroeger was het gebruikelijk om in zo’n omgeving een standbeeld te plaatsen van een vorst of veldheer. Deze personen werden letterlijk op een voetstuk geplaatst.
Blok en Lugthart plaatsten ook een figuur op een voetstuk, maar dan op z’n kop. De handen vinden steun op de grond en op de enigszins gekantelde sokkel. De benen steken in de lucht en op één van de voeten balanceert een constructie die doet denken aan een planetenstelsel. Voor de kunstenaars symboliseert de figuur een verlangen naar een eenheid van de mens met de omringende natuur; de mens staat niet meer boven de wereld, maar komt van zijn voetstuk af.
Blok en Lugthart lieten zich inspireren door de namen van de straten en de pleinen in de wijk, die verwijzen naar het geslacht Oranje-Nassau. Deze koninklijke allure zagen zij ook terug in de stedenbouwkundige opzet van de wijk, waarin de Nassaulaan en de Prinsesseweg de centrale assen vormen. Beide wegen zijn ruim van opzet en hebben met hun brede middenberm en dubbele rij bomen een statige uitstraling. Vroeger was het gebruikelijk om in zo’n omgeving een standbeeld te plaatsen van een vorst of veldheer. Deze personen werden letterlijk op een voetstuk geplaatst.
Blok en Lugthart plaatsten ook een figuur op een voetstuk, maar dan op z’n kop. De handen vinden steun op de grond en op de enigszins gekantelde sokkel. De benen steken in de lucht en op één van de voeten balanceert een constructie die doet denken aan een planetenstelsel. Voor de kunstenaars symboliseert de figuur een verlangen naar een eenheid van de mens met de omringende natuur; de mens staat niet meer boven de wereld, maar komt van zijn voetstuk af.
Zoek
















